Duik bij Le Gréguant
De tweede duik, enkele dagen later, was al om 8.30 uur ’s ochtends. Nu was Le Gréguant de bestemming. Dit ligt aan de ingang van de Golfe du Morbihan. De vorige keer was ik alleen met Fransen en enkele Franstalige Belgen. Nu was er een Engelsman bij. Die had wel een taalprobleem. Deze duikleider kon wel een mondje Engels maar dat hielp niet echt. De duikervaring van deze Engelsman beperkte zich tot 20 duiken in Thailand. Daar had hij zijn SSI-brevet gehaald (advanced). Hij kende dus alleen tropisch water.
Of het zenuwen waren of onkunde, weet ik niet, maar de opbouw van de fles ging niet goed. Later bij het aftuigen vergat hij de druk er af te halen, zodat hij zijn automaat niet van de fles afkreeg. De duikleider had het ook gezien en deelde hem met twee anderen met weinig ervaring in bij iemand van de club, die hiervoor was meegekomen.
Steenbolken en sepia
Ik kreeg Etienne uit Montpellier (aan de Middellandse zee) als buddy. Onder water een vergelijkbaar beeld als de eerste duik. Alleen wat meer gorgonen en zeeanemonen. We zagen naast hele scholen steenbolken ook nu weer harders, maar ook enkele lipvissen. Dat stelden we later op de boot met behulp van het fotoboek vast. Ook zagen we plotseling een sepia recht voor ons. We waren inmiddels al weer gestegen tot vijf meter diepte. Met twee buddyparen volgden we de sepia, die langzaam voor ons uit zwom, tot de stroming ons dwong de achtervolging op te geven. Zo gauw je uit de luwte van de rotspunt kwam, voelde je de stroming snel in kracht toenemen.
Op de terugweg hadden we dit keer een kalme zee, zodat we het redelijk droog hielden. Na de invulling van het logboek nam ik afscheid van Etienne en de overige duikers.
Genieten in Frankrijk
Samen met mijn vrouw heb ik veel gewandeld in de omgeving. Met een gedetailleerde kaart en de niet altijd even duidelijke wegwijzers kwamen we interessante dingen tegen. We hebben een keer een stuk meegelopen met twee dames uit Caen. Samen bakkeleien over de juiste looprichting was best leuk. Zolang de Fransen maar niet te snel praatten en moeite wilden doen om je te begrijpen, viel de communicatie best mee. Ook op de camping kon je dan best een praatje maken met dezen en genen. Er waren ook wel enkele Nederlanders, een Duitse buurman en de nodige Engelsen. Tijdens wandelingen kwamen we langs twee Benedictijner kloosters. Eén klooster met broeders en een klooster met zusters. Je werd daar gastvrij ontvangen.
Bij laag water waren er elke dag tientallen oudere Fransen bezig om kokkels en andere schelpdieren te zoeken in het drooggevallen slib. Als je een gesprek aanging, kreeg je alle uitleg die je maar wilde, inclusief recepten om ze klaar te maken.
Als je jezelf open opstelt en probeert hen in het Frans aan te spreken, kun je een heel fijne vakantie hebben in Frankrijk. Het gezegde: “Frankrijk is een mooi land, maar jammer dat er zoveel Fransen wonen” gaat, wat mij betreft niet op.
De interactie met de Fransen, de leuke omgeving en de prachtige onderwaterwereld, zijn de ingrediënten voor een fijne vakantie.